''ik fack niet met Linkedin, man''

Ik begreep je volledig. Instemmend schudde ik mijn hoofd.

‘’Instemmend mijn hoofd schudden’’, ironisch genoeg snijdt dat meer hout dan doet vermoeden. De tegenstrijdigheid geeft een duidelijk beeld van hoe ik dit platform de laatste jaren heb proberen te gebruiken. Het ging allicht al bij de intentie mis.

Gelijk heb je. Ook ik begon voorbeelden aan te halen van de kunst-kwetsbaarheid en verzonnen trots. ’Het perfecte plaatjes paradijs’, noemde ik het.

Ik spuwde gal. Spuwde gal over de app waar ik als tiener nog tegenop keek. Ik keek namelijk op tegen iedereen met 500+ connecties, ik droomde van een groot bereik en smolt weg van de likes die daaropvolgend zich ontpopten. De stortregen aan duimen, te pas en te onpas weggegeven. Die regen, dat wilde ik ook.

Bovenstaande is overigens een terugkomend fenomeen. Ik wachtte op Hyves krabbels, ik zweefde op de wolk van de vrienden die online waren op MSN. Mijn hart sloeg over bij de eerste 100 likes op Instagram en toen ook ík eindelijk de 500+ achter mijn naam wist te krijgen op LinkedIn, kroop ik iets vrediger achter mijn telefoon dan voorheen.

Een groot bereik. Eindelijk.

En nu verloochen ik het. Net als jij. Jij hebt er nooit wat mee gehad. Ik doe alsof. Alsof het nooit wat waard is geweest. Alsof het mij nooit wat heeft geboeid en alsof ik liever een dagboek had gehad waar alleen ik inspiratie uit kon tappen. Misschien is dat ook wel zo. Toch kon ik het niet laten:

Onverstoord ging je verder met je werk.

Geen bereik,

en dat was wel even prima zo.